[Annotatie]: Bundel over moed, medemenselijkheid en trouw blijven aan jezelf[Flaptekst]: Het kwaad kwam niet van buiten, maar uit onszelf. Om het moerasland heen blijven fietsen en alleen op het prille bloemenveld wijzen, is lui en gevaarlijk. Alles wat toen gebeurd is, kan per definitie nogmaals gebeuren en die kans wordt alleen maar groter als er geen streven is het gebeurde ten minste te onderzoeken. Sinds de verschijning van't Hooge Nestin november 2018 hebben talloze lezers Roxane van Iperen geschreven. Ontroerende brieven met ontboezemingen over de oorlog, over onbesproken leed en over opgroeien in een door trauma's getekend gezin. Maar ook kwam er nieuwe informatie over personen uit't Hooge Nest aan het licht, die door deze publicatie wordt ontsloten. Een simpel streven zoveel mogelijk stemmen aan het woord te laten. Geen historici, onderzoekers of oorlogskenners, hoewel die niet zijn uitgesloten, maar willekeurige lezers die zich geroepen voelden hun persoonlijke ervaringen op te schrijven over gebeurtenissen nu of uit die tijd. Samen met de 4-meilezingStemmen uit het diepe die ze in 2021 uitsprak, de Cleveringalezing en het aangrijpende relaas over de ontruiming van de psychiatrische instelling Het Apeldoornsche Bosch in 1943, vormen deze brieven een reflectie op de realiteit van onderdrukking, wegkijken, moed en medemenselijkheid. Het zwijgen hielp niet. In hoeverre de brieven iets van het zwijgen opheffen is niet te zeggen - zij die in het zwijgen volharden schrijven niet. [ReviewQuote]: Sommige brieven in het nieuwe boek van Roxane van Iperen wil je meer dan één keer lezen. Het drama zit soms in een enkele zin...Brieven aan't Hooge Nest maakt pijnlijk tastbaar hoe het oorlogsleed heeft doorgewerkt in families.De oorlog is onvoorstelbaar, noch onbeschrijflijk, schrijft Roxane van Iperen.Roxane van Iperen neemt stelling tegen mystificatie, wegkijken, oorlogsmoeheid.Een selectie brieven vol''onbespreken leed'' en''afgeleide trauma's die zich door stambomen hebben vertakt.''
nl
en
